Galleria di Tom Automobili

De Diablo – Duivels Gedurfd

Weinig namen roepen zoveel ontzag, respect en nostalgie op in de wereld van supercars als Diablo. Gelanceerd aan het begin van de jaren ’90, was het de laatste
Lamborghini die werd ontwikkeld voordat Audi het merk overnam en dat voel je. Ruw, ongetemd en angstaanjagend snel: de Diablo was niet zomaar een auto, het was
een oorlogsverklaring.

De geboorte van een duivel
Na het einde van het legendarische tijdperk van de Countach had Lamborghini een waardige opvolger nodig, net zo spectaculair, maar klaar voor het nieuwe decennium.
Het Diablo-project begon halverwege de jaren '80, met Marcello Gandini opnieuw als ontwerper. Zijn agressieve, hoekige stijl werd echter afgezwakt door Chrysler,
dat Lamborghini in 1987 overnam en het design toegankelijker wilde maken voor een breder publiek.

Na jaren van ontwikkeling werd de Lamborghini Diablo op 21 januari 1990 in Monte Carlo onthuld. Bij zijn debuut was het de snelste productieauto ter wereld,
dankzij de 5,7-liter V12 met een topsnelheid van meer dan 325 km/u. De naam, “Diablo”, verwijst naar een beruchte 19e-eeuwse stierenvechtstier.

Achter het stuur van de duivel
De Diablo besturen was niets voor doetjes. Hij behield de brute ziel van de Countach: zware bediening, slecht zicht en een cockpit die meer aan een straaljager deed
denken dan aan een auto.
Maar hij was niet alleen uiterlijk vertoon, de Diablo was snel, héél snel. De V12 brulde als een beest en de vroege modellen met achterwielaandrijving waren echte monsters.
In de loop der jaren werd de Diablo iets verfijnder. Met de introductie van vierwielaandrijving in de VT-versies (Viscous Traction) kreeg hij meer grip, zonder zijn
wilde karakter te verliezen.
Het interieur was een mix van luxe leer en analoge waanzin: tellers, schakelaars en een klassieke H-versnellingspook herinnerden je eraan dat dit een rijdersauto
was, geen elektronische GT.

De Diablo door de jaren heen
Diablo (1990–1998)
 Achterwielaandrijving, 5.7L V12 met 485 pk
 Geen stuurbekrachtiging of ABS, pure mechaniek
 Topsnelheid: 325 km/u

Diablo VT (1993–1998)
 Vierwielaandrijving, meer comfort en controle
 Stuurbekrachtiging, verbeterde ophanging
 Een echte GT voor wie durft

Diablo SE30 (1994–1995)
 Speciale editie ter ere van 30 jaar Lamborghini
 Lichter, extremer, 523 pk
 Sommige in paars met race-interieur en carbon elementen

Diablo SV (1995–1999)
 Achterwielaandrijving, agressieve afstelling
 510 pk, grote achtervleugel
 SV = Super Veloce (“Super Snel”)

Diablo VT Roadster (1995–1999)
 Eerste open Lamborghini sinds het Miura Roadster concept
 Verwijderbaar dak en luxe interieurdetails
 Open lucht en een brullende V12 – onverslaanbaar

Diablo GT (1999)
 Een straatlegale racewagen: 6.0L V12 met 575 pk
 Verbreding, kale cabine, carbon delen
 Slechts 80 exemplaren geproduceerd

Diablo VT 6.0 / 6.0 SE (2000–2001)
 Laatste evolutie onder Audi
 Vernieuwd chassis, opgefrist design, 550 pk
 Markeerde de overgang naar de Murciélago

Parallelle productie – Diablo & VT
Toen Lamborghini de Diablo VT in 1993 introduceerde, verving deze niet direct de originele Diablo. Beide werden enkele jaren parallel geproduceerd. Dat was een strategische keuze om twee doelgroepen te bedienen:

Diablo 2WD (1990–1998) – De puurste supercarervaring. Geen hulp, alleen brute kracht op de achterwielen. Rauw en intens.
Diablo VT (1993–1998) – De meer beheerste, verfijnde versie. Met vierwielaandrijving en stuurbekrachtiging werd hij toegankelijker, maar bleef intens.

Een zeldzame aanpak in supercarland, met een echte keuze tussen traditie en vooruitgang. Tegen het einde van de jaren ’90 werd de 2WD vervangen door modellen als de VT Roadster en de 6.0 met vierwielaandrijving.

Weetjes & Wilde Waarheden
De codenaam van het project was “P150”.
Klapkoplampen bleven tot en met de 6.0-versie.
Lamborghini overwoog zelfs een Diablo met vier deuren!
De SE30 Jota haalde 603 pk.

De Diablo in de popcultuur
Te zien in Dumb and Dumber (1994), Exit Wounds (2001) en games als Need for Speed.
Een rode Diablo VT Roadster speelt mee in Missy Elliott’s videoclip “One Minute Man” (2001).
Vermeld in rapteksten en memes – een icoon.
Beroemd bezit: Rod Stewart, Mike Tyson.

Erfenis: de laatste wilde stier
De Diablo markeert het einde van een tijdperk. De laatste Lamborghini geboren vóór de digitale revolutie. Ongepolijst, ja, maar onvergetelijk.

Rijden in een Diablo is als een draak temmen. En elke seconde ervan genieten.

Extreme evoluties – Diablo SE30 Jota, Diablo GT & Diablo GTR

Diablo SE30 Jota – De circuitwapen (1995)
De SE30 was al speciaal, maar met het Jota-pakket werd hij iets anders, iets duisters. De naam Jota, voor het eerst gebruikt bij de Miura, stond altijd voor
extreme racegerichte uitvoeringen.
Er werden tussen de 15 en 28 SE30’s omgebouwd (bronnen verschillen).
Vermogen steeg tot 603 pk, dankzij nieuwe ECU, luchtinlaten en een aangepaste uitlaat.
Brute prestaties: 0–100 km/u in 3,8 sec, topsnelheid boven 330 km/u.
Gewicht verlaagd, kaal interieur, geen geluidsisolatie, zij-uitlaat, bijna onwettig op straat.
Iconisch: het dakluchtinlaatsysteem met aangepaste motorkap.
Veel Jota's werden achteraf omgebouwd door Lamborghini zelf, via officiële kits.
De SE30 Jota is zeldzaam, luid en waanzinnig. De meest racegerichte Lamborghini voor de weg van de jaren '90 – vaak uitgevoerd in paars.

Diablo GT – De legale beul (1999)
Als de Jota pure waanzin was, dan was de Diablo GT een meer doordacht monster, gebouwd voor ultieme prestaties, maar straatlegaal.
80 exemplaren, alleen voor Europa.
6.0L V12 met 575 pk en 630 Nm koppel. 0–100 km/u in 3,6 sec, topsnelheid: 340 km/u.
Uiterlijk: brede carbon body, luchthappers, centre-lock velgen, grote diffuser.
Achterwielaandrijving, geen VT-systeem. Gemaakt om te driften.
Interieur met carbon kuipstoelen, racegordels en minimale afwerking. De puristische Diablo.
De meest extreme straatlegale Lambo tot dan toe – een voorproefje van de Murciélago R-GT en Gallardo Super Trofeo.

Diablo GTR – De racer (2000)
De GT was al heftig, maar de GTR ging nog een stap verder: volledig gebouwd voor het circuit.
Gebouwd voor het Lamborghini Supertrophy-kampioenschap, en op dat moment de meest radicale fabrieks-Lambo ooit.
Gebaseerd op de GT, met een V12 die werd opgevoerd naar 590 pk.
Interieur volledig gestript, rolkooi, racestoel, brandblusser, telemetrie, speciale tank.
Raceophanging, magnesium velgen, slicks, carbon remmen.
Aerodynamica herzien, dakinlaat, enorme achtervleugel. 200 kg lichter dan de GT.
Slechts 30 gebouwd, door Lamborghini’s interne raceteam (vóór Squadra Corse bestond).
Sommige verzamelaars maakten ze straatlegaal, met minimale aanpassingen.
De GTR was niet alleen luid, hij was angstaanjagend, compromisloos en briljant. Een auto die markeerde dat Lamborghini het serieus begon te menen in de racerij, met een
V12-symfonie die je nooit vergeet.

Specificaties