Galleria di Tom Automobili

Geschiedenis: Een radicale visie op de toekomst

In 1974 onthulden Lamborghini en Bertone de Lamborghini Bravo, een opvallend prototype dat wees op een mogelijke instap-sportwagen van het merk.
Ontworpen door de legendarische Marcello Gandini, was de Bravo bedoeld als een kleinere, betaalbare tegenhanger van de Urraco. Met zijn scherpe wigvorm,
compacte afmetingen en agressieve uitstraling belichaamde de Bravo het futuristische design van de jaren zeventig.

Gebouwd rond de 3.0L V8-motor van de Urraco P300 leverde de Bravo 300 pk en beloofde hij een opwindende rijervaring. In tegenstelling tot veel conceptcars
was hij niet enkel bedoeld als showmodel. Lamborghini testte het prototype uitgebreid, met meer dan 40.000 km op de teller. Ondanks zijn potentieel werd
de Bravo nooit in productie genomen vanwege financiële beperkingen, waardoor slechts één prototype werd gebouwd als blik op wat had kunnen zijn.

Design: Wigvormige toekomstvisie, binnen en buiten

De Lamborghini Bravo is een van de meest opvallende voorbeelden van futuristisch autodesign uit de jaren zeventig. Ontworpen door Marcello Gandini bij Bertone,
toonde de wagen de karakteristieke wigvorm van het tijdperk, met scherpe hoeken en gedurfde geometrische proporties. De lage, slechts 1.070 mm hoge carrosserie
gaf de Bravo een extreme, bijna buitenaardse uitstraling. Het koetswerk was strak gevormd met precieze vouwen en grote, vlakke glaspartijen, inclusief
trapeziumvormige zijruiten die zijn visuele handelsmerk werden.

Aan de voorzijde had de Bravo opklapbare koplampen en een minimalistisch rooster geflankeerd door agressieve luchtinlaten, terwijl de achterkant breed en vlak was,
met lamelroosters en een verzonken staartgedeelte die de horizontale lijnen benadrukten. De conceptcar reed op vijfspaaks Campagnolo lichtmetalen velgen,
die perfect pasten bij zijn futuristische uiterlijk. De goudgele lak van het debuutmodel versterkte zijn opvallende voorkomen en radicale stijl.

Binnenin weerspiegelde het interieur het hoekige ontwerp van de buitenzijde. Het dashboard was laag en vlak, met verzonken vierkante instrumenten en tastbare tuimelschakelaars
in een overzichtelijke, op de bestuurder gerichte indeling. De stoelen waren dun maar ondersteunend, met geïntegreerde hoofdsteunen en bekleding in bijpassend geel,
wat zorgde voor een uniform interieur. Zelfs het stuur had een geometrisch ontwerp, wat bijdroeg aan de avant-gardistische uitstraling. Hoewel spartaan naar moderne normen,
was het interieur van de Bravo bijzonder origineel, met focus op visuele impact en innovatie in plaats van luxe.

Rijervaring: Een compacte raket op wielen

Als een conceptcar die daadwerkelijk reed, werd de Bravo uitvoerig getest door Bertone. De rijeigenschappen waren volgens rapporten zeer wendbaar, mede dankzij het lage zwaartepunt
en de korte wielbasis. Ondanks zijn status als concept was de Bravo voorzien van functionele onderdelen, waaronder onafhankelijke ophanging, waardoor hij dichter bij
een pre-productie prototype stond dan bij een statische showauto.

Hoewel de Bravo nooit commercieel werd verkocht, suggereerden het lichte chassis en de krachtige V8 een boeiende rijervaring. Met een geschatte 0-100 km/u tijd van ongeveer
6 seconden en een topsnelheid rond de 270 km/u, had de Bravo een serieuze concurrent van de Ferrari Dino 308 GT4 kunnen zijn.

Zijn lage ontwerp en korte wielbasis maakten hem waarschijnlijk extreem wendbaar, ideaal voor het nemen van scherpe bochten.

Leuke weetjes

De kenmerkende vijfspaaks velgen van de Bravo dienden later als inspiratie voor velgontwerpen op productie-Lamborghini’s.
Ondanks zijn conceptstatus legde hij meer dan 40.000 km af tijdens tests, wat het serieuze potentieel van het project benadrukte.
De Bravo was bedoeld als een betaalbare Lamborghini, net als de latere Gallardo en Huracán.
Vandaag bestaat het enige prototype nog steeds en maakt het deel uit van de Bertone-collectie.

Erfenis: De 'wat als'-Lamborghini

De Bravo blijft een van Lamborghini’s meest intrigerende ‘wat als’-auto’s. Als hij in productie was gegaan, had hij een sterke speler kunnen zijn in het segment van kleine
sportwagens in de jaren zeventig. In plaats daarvan blijft hij een visueel verbluffende herinnering aan een tijdperk waarin gedurfd design en innovatie
de identiteit van Lamborghini bepaalden.
Zou de Bravo succesvol zijn geweest als Lamborghini hem had gebouwd? Dat kan alleen de geschiedenis bepalen. Maar één ding staat vast: het was weer een meesterwerk
van Marcello Gandini dat liefhebbers laat dromen van wat had kunnen zijn.